Friday, September 10, 2010

“ဗလာ”

ကိုယ္တုိင္တည့္မတ္ေနရင္းက
ကုိယ္တိုင္ ေစာင္းရြဲ႕ေနခဲ့

လက္ေတြနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ဖူးၿပီ
မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ အကြ်မ္းတ၀င္ျဖစ္ခဲ့ဖူးၿပီ

ပင္လယ္ကမ္းေျခဘက္
အလည္အပတ္ တေခါက္တေလမွ
မေရာက္တာ ၾကာၿပီ

စံပယ္ေတြလွေအာင္
မိုးစက္ေတြက စေတးခံၾက
သူတို႕ကိုယ္သူတို႔ ၿဖိဳခြဲၾက..

သူနွင့္ သူမတို႔ၾကား
အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ.. ရာဇ၀င္တြင္.. ..


အခ်စ္က ဒ႑ာရီဆန္မယ္
အလြမ္းက အိပ္မက္ဆန္မယ္
လမ္းဆုံလမ္းခြဲေတြက အမိန္႔ဆန္မယ္
ဘ၀က လက္ေတြ႕ဆနု္မယ္

လူကူးမ်ဥ္းၾကားေတြရွိေနေပမယ့္
မင္းေရာ ငါေရာ...လမ္းျဖတ္မကူးရဲခဲ့ဘူး

အခ်ိန္မက်ေသးသလို
စာရြက္လြတ္ေလးကို
ေခါက္လိုက္ ဖ်ည္လိုက္
ဖြင့္လိုက္ သိမ္းလိုက္။
ေခါက္လိုက္ ဖ်ည္လိုက္
ဖြင့္လိုက္ သိမ္းလိုက္။

မွဴးဒါရီ

5 comments:

ေမဓာ၀ီ said...

ညီမေလးေရ ...
ကဗ်ာေလး လာဖတ္သြားတယ္။
ခံစားခ်က္ေလးေတြ ျမင္မိသလိုပဲ။

ေန႕အိပ္မက္ said...

ေနာက္ဆုံးတစ္ပိုဒ္က ဖတ္ေနတဲ႕လူစိတ္ကို ရြရြေလး လႈပ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႕ မမ "ဒ႑ာရီ"က ဒီလိုေပါင္းတာဟုတ္။

လာလည္ျပီး ေကာမန္႕ေပးသြားတာ ေက်းဇူးေနာ္မမ။ :))

Mhu Darye said...

ေန႔အိပ္မက္ေရ..
ဟုတ္မယ္..

အမွားေျပာျပတာ ေက်းဇူးးး ;)

ျပတုိက္ said...

ကဗ်ာခ်စ္သူမုိ႔ ကဗ်ာေတြ အားရပါးရ ခ်စ္သြားပါသည္..။
(ျပတုိက္)

အမရာ said...

ကဗ်ာလာဖတ္တယ္..